Новости / Отдых

«Вандроўка – гэта шлях самапазнання». Баранавіцкі хлопец распавёў пра жыццё аўтаспынам

29.10.2016, 10:49 / remove_red_eye 1423 / chat_bubble

Каля дзесяці са сваіх трыццацi год Змiцер Велiч падарожнічае па свеце. У асноўным аўтастопам ці пешшу. Працуе ён толькі дзеля таго, каб назбіраць грошай на новае падарожжа. Наведаў больш за сорак краін свету. Вясной гэтага года яму скарылася паўваколсветка.

«Вандроўка – гэта шлях самапазнання». Баранавіцкі хлопец распавёў пра жыццё аўтаспынам

Зміцер Веліч на пакручастай бамбукавай сцяне ў кітайскай правінцыі Сычуань. Фота: архіў Зміцера Веліча

Пра аўтаспын
Калi першы раз выходзiў на дарогу спыняць машыну, у мяне не было веры, што гэта магчыма – праехаць аўтаспынам 1700 км (тады мы с сяброўкай сабраліся ў Крым). У вынiку мы дабралiся за дзень з Баранавiч да Магiлёва, адтуль праз паўдня да Кiева, яшчэ праз дзень мы былі ў Адэсе. Выйшла хутчэй, чым на цягніку. Так я зразумеў, што гэта сістэма дзейнічае.
У азіяцкіх краiнах неабавязкова нават паднімаць руку – у Iнданэзii, Малайзii, Кiтаі палова машын прыпынялiся самі, таму што белы чалавек на дарозе, на погляд азіятаў, – гэта нешта ненармальнае, нейкі дзівак, якому трэба дапамагчы.
У дарозе ты сустрэнеш такiх людзей, якіх у звычайным жыцці нiколi не пабачыш. Гэта можа быць палiтык, пiсьменнiк, мастак, увесь спектр прафесiй − ад кiнолага да бейсбалiста. Аўтаспын – гэта не толькі магчымасць вандраваць амаль без грошай, але і даследаванне свету.

dsc_0277_novyj-razmer

Фота: архіў Зміцера Веліча

Пра iдэю вандроўкi
Вакол свету мне не хацелася вандраваць таму, што гэта надта iнтэнсiўна. Гэта як за дзень праглядзець пяць-шэсць класных фільмаў – занадта многа эмоцый. Таму я вырашыў на паўваколсветцы спыніцца.
Адразу вылецеў у Пекiн (набыў з Кіева танны квiток). Праехаў праз Кiтай, В’етнам, Камбоджу, Тайланд, Малайзiю і Iнданэзiю. Там на Суматры паспяхова перасёк экватар: каб вандроўка лiчылася паўваколсветнай, трэба аднойчы яго перасячы. Вандраваў я нават без мапы, не тое што нейкага гаджата.
Гэта была такая вольная вандроўка, без пэўнага маршрута i пэўных тэрмінаў. Такая iмправiзацыйная, «джазавая» манера падарожжа. Былi толькi кропкi, куды хацелася заехаць. Калi мне падабаецца месца, магу застацца там на тыдзень, дзесяць дзён. Калi не падабаецца – з’язджаю праз пару дзён.

«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»

РЕКЛАМА

Пра Кiтай
Бюджэт на вандроўку быў дзесьці 1100 даляраў. Груба кажучы, 150 даляраў у месяц. Ідэі падзарабляць у дарозе не было. Вось у Кітаі я шмат грошай распусціў – першая краіна і пакуль я ўсе механізмы не разумеў. Там пайшло 350–400 даляраў.
У Кiтаі я прабыў дзесьцi два месяцы. Калісьці мне падарылі кнiгу «Даведнік па Кітаі», адтуль я i даведаўся пра самыя цiкавыя мясціны.
Сiань – вядомы горад, там знаходзяцца «Тэракотавае войска», Вялiкая сцяна. Чэнду – таксама адзiн з самых старажытных гарадоў. Эмэйшань – гэта гара, якая разам з Путошань, Утайшань і Цзюхуашань з’яўляецца свяшчэннай для будыстаў.
Кiтай уражвае, вельмi ўражвае. Мне было цiкава, што ён уяўляе за межамi турыстычнага бізнесу. Хаця цяжка знайсцi сёння нетурыстычныя месцы. Амаль усё мае гiсторыка-культурную цi архiтэктурную каштоўнасць. Паўсюль стаяць касы, турнiкеты, камеры – калi можна зарабiць грошы, кітайцы iх зарабляюць. Кiтай – гэта такія азiяцкiя ЗША. З вельмi высокiм узроўнем жыцця, з вельмi высокiмі коштамi, з надта высокiм техналагiчным узроўнем.
Кітай самадастатковы. Гэта космас, замкнуты свет: са сваёй пiсьменнасцю, культурай, кухняй, архітэктурай. Кітайцы закрытыя, гэта не iнданэзiйцы, якiя заўсёды запросяць цябе ў госцi. На гэта ёсць свае прычыны, звязаныя з культурай i фiласофiяй. Калi, напрыклад, бедны чалавек просiцца да цябе ў дом – не трэба яго пускаць, таму што ён сам вiнаваты, што дайшоў да такога жыцця. Няхай ён сам становiцца на свой шлях – не трэба яму дапамагаць. Cуровая фiласофія, але яна iснуе ў Кiтаі.

dsc_0304_novyj-razmer

Пра камунiкацыю
З камунiкацыяй нават у Кiтаі пытанняў у мяне не было. Як казаў мой сябар, таксама вандроўнiк, пасля Кiтая ты можаш дамовіцца нават з марсіянінам. Там сярэдні клас ангельскую мову не ведае, выключна кiтайскую. Толькi ў вялiкiх гарадах прагрэсіўная моладзь размаўляе па-англійску.
Я надрукаваў шыльдачкi з іерогліфамі па-кiтайску i па-расійску з самымi простымi пытаннямi: дзе знайсцi вакзал, начлег, кафэ i гэтак далей. Дапамагалi таксама і жэсты – самыя ўнiверсальныя, яны ўсюды падобныя.

dsc_0216_novyj-razmer

Пра аўтабан
З Сiаня я выйшаў на аўтабан, i для мяне гэта быў новы досвед. Пешаходам, раварыстам, мотабайкерам знаходзіцца там проста забаронена. I калi ты не ўмееш аўтабанам карыстацца, цябе праз кожныя 15–20 км здымаюць паліцэйскія. Што самае дзiўнае, паліцэйскія выконваюць функцыю твайго сябра, iх не трэба баяцца. Яны ўвесь час мне дапамагалі: калi я заязджаў у такiя месцы, адкуль не ведаў, як выбрацца, спынялi для мяне машыны. Дайшло нават да таго, што яны набывалi мне квiткi на аўтобус, каб я сышоў з трасы.
Уначы аўтабаны не асвятляюцца, таму рухацца вельмi цяжка. Калi праносiцца фура вагай 20–25 тон на хуткасцi 120 км, то цябе хваляй адносiць на сцяну – гэта страшнавата. Ты ўяўляеш, як фура адхіліцца на 20 см убок – і ты ператворышся ў камяк. Таму я вырашыў ноччу сыходзіць з аўтабана.
Так я аднойчы заначаваў на кiтайскiх могiлках. Ноч, паўсюль рысавыя палі, побач балота, і няма дзе паставiць намёт. Я проста выходжу ў нейкi лясок, свячу ліхтаром, i высвятляецца, што гэта могiлкi кiтайскiя. Ну, думаю, пастаўлю намёт – не пакрыўдзяцца кiтайскiя нябожчыкi на мяне. Холадна, гукi страшэнныя, але стомленасць пераадолела, i я заснуў. Аднак пасярод ночы прачынаюся ад таго, што трашчаць галінкі i быццам хтосьцi ходзiць. На гадзiннiку паўтрэцяй ночы, прытвараюся ў слых. Хапаюся за нейкi пруток, расшпільваю намёт, выходжу. Але… нiчога не знаходжу.
Магчыма, гэта былi нейкiя начныя птушкi, да гэтага часу дакладна не ведаю. Але было вельмі жудасна.

«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»

  Mr.Crazy
У джунглях Iнданэзii начаваць не варта: павукi, тарантулы, змеi – калi заходзiш туды, усё вакол трашчыць. Настолькi, што звар’яцець можна! Мясцовыя мяне палохалi, распавядаючы жахлiвыя гiсторыi, як людзi паміралі ад укусу ядавiтых змей, насякомых. Мяне пры тым называлi crazy – я звычайна ставiў намёт у такiх месцах, дзе ёсць раслiннасць.

dsc_0465_novyj-razmer

Пра будызм i манастыры
У будысцкiх краiнах праблем з начоўкай нiколi не ўзнікае. Бо ў В’етнаме, Камбоджы, Тайландзе ты заўсёды можаш прыпынiцца на 2–3 днi ў манастыры, калi ён дзесьцi побач ёсць. Будысты i iх манастыры такой адкрытасцю ўразiлi.
А горныя манастыры – гэта наогул нешта асаблівае! На вышыні тры тысячы метраў, дзе горы вельмi дзiўныя, з туманамi, аблокамi, а ты па-за iмi знаходзiшся! Там зусiм iншая атмасфера, у якой можна
пачуць подых часу.
У адным з такiх манастыроў у Чыанг Май на мяжы з М’янмай я нейкі час пажыў. Там пачаў досыць сур’ёзна займацца медытатыўнымi практыкамi, якiя заснаваны на канцэнтрацыi дыхання i вельмі папулярныя сярод еўрапейцаў. Там усё наперад забiта на паўтара-два месяцы. Белыя людзі прыязджаюць туды лекавацца ад таго, што забегалiся, ад інтэнсіўнасці жыцця.
Ты можаш знаходзiцца там тыдзень, два, тры, зусiм бясплатна. Цябе пасяляюць у куце, адмысловым домiку, выдаюць нейкія белыя адзенні i тлумачаць правiлы тэхнiкi медытацыi. А пятай гадзіне пад’ём, пасля практыкаванні, потым сняданак, i зноў практыка. Абавязкова займаешся уборкай манастыра: мяцеш лiсце, выносiш смецце, мыеш свой домiк. Кормяць два разы, ежа вегетарыянская. Салодкага даюць мiнiмальна, у асноўным садавіну.

0sm1gpwgic4_novyj-razmer

Вандроўка iнсайт ці шлях самапазнання
Я не быў ангажаваны ў будызм, проста цiкавiўcя яго філасофіяй, як цiкаўлюся i еўрапейскай, i старажытнагрэцкай, i постмадэрнiзмам. Там я зразумеў, што яна працоўная. I не толькi як філасофiя альбо рэлiгiя, а як мастацтва пражывання жыцця. Мяне перавярнула неверагодна, iдэя вандроўкi пачала праяўляцца у iншым – унутр, у глыбіню сябе, так сказаць iнсайт. Гэта была мiнi-рэвалюцыя. Рэчы не змянiлiся, змянiлася кропка майго погляду.
Вандроўка для мяне – гэта шлях самапазнання, такi мой унiверсiтэт. У тым лiку барацьба са сваiмi фобiямi, страхамi i адказ – на што я здатны. Гэта пераадоленне. Тут галоўнае не тое, што ты перасёк экватар, а сам працэс вандравання, выхаду з нейкiх складаных умоў. Гэта найбольш i захапляе.

«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»
«Вандроўка – гэта шлях самапазнання»

 

 

Читать также
Комментарии

Правила комментирования

comments powered by Disqus
Scroll Up