Новости / Общество

Георгиевские ленточки: за и против

7.06.2016, 15:34 / remove_red_eye 347 / chat_bubble

Барановичские активисты проводят разъяснительную акцию против георгиевских ленточек, называя их символами современного российского империализма и пропаганды войны.

Как относиться к георгиевским ленточкам и существует ли угроза независимости Беларуси рассказали Intex-press лидер белорусских казаков Николай Улахович и журналист «Нашей Нівы» Артем Гарбацевич.



РЕКЛАМА

Николай Улахович

Полковник в отставке, называет себя «народным генералом». Председатель Белорусской патриотической партии и верховный атаман РОО «Белорусское казачество». Кандидат в президенты Беларуси на выборах 2015 года


Николай Улахович

Николай Улахович

– По-моему, на ленточки вообще не стоит обращать внимания. Мы консервативная партия и выступаем за наш белорусский флаг, мы – за свою ленточку.

Однако каждый вправе сам выбирать – ходить с белорусской или с российской георгиевской ленточкой. Не забывайте, что у нас живет много людей из России, с русским происхождением. Как можно им запретить? Они русские, пусть носят, ради Бога. И юридически это не запрещено.

Мой родной дядя Красовский Иван Иванович – герой-орденоносец, погиб в Познани 1.02.1945 года, поэтому мне сложно судить. Я считаю, и ту и ту можно носить.

Никакой угрозы независимости Беларуси со стороны России также нет. Зачем мы нужны России? Ей нужна независимая страна, консолидирующаяся в союзное государство. Высказывание некоторых политиков России о присоединении Беларуси – это глупости. Глупости любого, кто так говорит. Если Жириновский сказал, что граница России будут в Бресте, так вот я вам заявляю – не будет никогда российской границы в Бресте. Это я говорю, Улахович Николай Дмитриевич – настоящий полковник, а не депутат, получивший звание в запасе.

Арцём Гарбацэвіч

Журналіст «Нашай Нівы», аўтар матэрыялаў-расследванняў пра вайсковыя прарасійскія дзіцячыя летнікі ў Беларусі

Арцём Гарбацэвіч

Арцём Гарбацэвіч

РЕКЛАМА

Георгіеўскія стужкі – гэта сімвал, якім Крэмль спрабуе акрэсліць межы свайго ўплыву. Расійскія паліттэхнолагі таксама спрабуюць зрабіць гэтую стужку сімвалам Перамогі, маніпулюючы такім чынам на тэме, балючай для ўсіх постсавецкіх краін.

І хай бы яе насілі толькі на парадах, але гэтая стужка стала і сімвалам расійскай агрэсіі ва Украіне, бо ўсе гэтыя баевікі-добраахвотнікі з Расіі чаплялі на сябе георгіеўскія стужкі і не з’яўляліся без іх у прапагандысцкіх тэлеэфірах. Гэта была іхняя індульгенцыя ў вачах расіян і легімітызацыя вайны – вось, маўляў, на нас сімвал Перамогі – значыць, з намі праўда. А калі гэтую стужку, як сімвал расійскай агрэсіі, забаранілі ў Грузіі і ва Украіне, то гэта дало магчымасць прапагандыстам выкруціць сітуацыю так, што людзі ў гэтых краінах пратэстуюць не супраць ваяўнічай палітыкі Расіі, а супраць святога – Перамогі. Так ужо нашмат прасцей навешваць на людзей цэдлікі фашыстаў і русафобаў.

Пагроза незалежнасці з боку Расіі ёсць. Гэта краіна, якая не пазбавілася постімперскага сіндрому, у якой уласны веліч вымяраецца не ўзроўнем жыцця насельніцтва, а аб’ёмам кантралюемых тэрыторый і колькасцю ваенных перамог.

І не выпадае сумнявацца, што ў Крамлі даўно распрацаваны і чакае свайго часу план па анэксіі Беларусі цалкам ці часткамі, як гэта здарылася ва Украіне, Грузіі і Малдове. Сам Пуцін неаднаразова заяўляў, што для яго развал СССР – гэта трагедыя. Беларусь, Украіна, Казахстан – усё гэта гістарычныя памылкі ва ўяўленні Крамля, якія з часам будуць выпраўленыя.

Але такія настроі ўласцівыя не толькі вярхам. Мы і самі бачылі – досыць было толькі раскруціць махавік антыўкраінскай прапаганды на ТБ, як тысячы расійскіх ваенных турыстаў кінуліся на Данбас абараняць «рускіх, якіх прыгняталі». І сёння мы ўжо назіраем, што пакрысе расійскія медыі паднімаюць і «беларускае пытанне» . Нават найбуйнешыя парталы прыкладна раз на месяц друкуюць опусы, у якіх за факт выдаюць узмацненне нейкіх антырускіх настрояў у Беларусі, нібыта гвалтоўную беларусізацыю і абмежаванне правоў рускамоўных. Тыя ж самыя штампы, праз якія распальвалі нянавісць і да ўкраінцаў. Нават у расійскіх ліберальных СМІ на поўным сур’ёзе ўжо абмяркоўваюць час, калі будзе лепей правесці анэксію нашай краіны.

І тое, што пра гэта ўсё замоўчваецца ў Беларусі – гэта проста вынік бесхрыбетнай палітыкі дзяржаўных СМІ, якія не хочуць расказваць насельніцтву пра тое, што ў Падмаскоўі пад імперскімі сцягамі ладзяцца баявыя вышкалы для беларускіх школьнікаў, што вядомыя палявыя камандзіры Данбаса, якія развязалі бойню ва Украіне, не хаваючыся ствараюць у Расіі «камітэты» з мэтай далучэння Беларусі да Расіі. 

Ведаючы гэтыя факты, увогуле некарэктна ставіць пытанне «Ці існуе пагроза незалежнасці?». Тут трэба кансалідавацца і думаць, як гэтую пагрозу прадухіліць і захаваць дзяржаву.

Мнение наших читателей в группе Intex-press  ВКонтакте:

Константин Земоглядчук

У нас свободная страна, и каждый волен иметь в ней свои взгляды. Не дай бог будет как на Украине. Для меня, как и для тех, кто носит эти ленточки или цепляет их на автомобили, – это символ победы над фашизмом, а никакой не империалистичной России. Я знаю одно – у меня в шкафу висит китель моего деда, ушедшего из жизни в чине майора авиации, коммуниста, всю жизнь честно работавшего на благо Советского Союза. На кителе одна из медалей висит на подвесе цветов гвардейской ленточки.

Дмитрий Мандор

Георгиевская лента была взята за символику Победы относительно недавно. И была принята как символ, вот и все. Копание в истории происхождения ничего не дает. И если соседняя страна приняла этот символ, то ничего плохого в этом нет. И если есть люди, которые данный символ поддерживают – тоже ничего плохого. Но зато есть те, которые осознанно этот символизм уничтожают, причем хулиганскими методами.

Іван Бт

Ва Украіне, менавіта ў Крыму і на Данбасе, таксама ўсе пачыналася з расейскіх сцягоў ды «георгіеўскіх» стужак. Вынік – 10 тысяч загінуўшых. Ні для кога не сакрэт, што на Данбасе прысутнічалі расейскія войскі, якія знішчалі народ суседняй дзяржавы. Што яны там рабілі, хто ім дазволіў? Не дай Бог такога на Беларусі. Пагляджу я тады на тых, хто будзе чапляць на сябе «георгіеўскія» стужкі, калі па іх будуць паліваць градамі ды смерчамі.

Сергей Гончарик

Вот что значит для меня эта ленточка. «Георгиевская лента с конца XVIII века была частью высшей армейской награды – ордена Святого Георгия (Георгиевский крест). Георгиевская ленточка повторяет ленту на колодочках ордена Славы I, II и III степени и медали «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941–1945 гг.» А победа над фашизмом это высшая награда для советского народа. А мое прошлое – часть этого народа. И переписывать свое прошлое из-за того, что кому-то это не нравится, я не собираюсь.

Антон Кошкин

Меня вот очень еще забавляет логика «патриотичной» части населения 🙂 псевдоленточки вызывают у них чувство псевдопатриотизма и гордости за дедов, которые воевали. Но при этом эти самые тряпочки вешаются на авто в тех местах, где они превращаются в самые настоящие грязные тряпочки. При всем при этом сомневаюсь, что наберется хотя бы половина из этих гордых за дедов псевдопатриотов, которые знают где, как, когда воевал их дед.

Читать также
Комментарии

Правила комментирования

comments powered by Disqus
Scroll Up